Sus scrofa [ spec. nov.]

S. dorso antice setoso, cauda pilosa. Fn. svec. 36. Syst. nat. 12.

Aper. Gesn. quadr. 146. Aldr. bisulc. 1013. Jonst. quadr. 74. Raj. quadr. 96.

Sus. Gesn. quadr. 872. Aldr. bisulc. 937. Jonst. quadr. t. 47. Raj. quadr. 92.

Sus chinensis. It. Wgoth. 62. It. Scan. 72.

Habitat in Europa australiore.

Aper vix differt a Sue domestico, nisi quod lanam inter setas non habeat.

Chinensis dorso subnudo, abdomine ad terram usque dependente differt.

Varietas frequens Upsaliae Suis domestici semper monunguli, in caeteris eadem species.

Animal odore pollens, naribus fodiens: tendinibus truncandis; quisquilias, stercus, succulenta, variaque spurcata vorans; multa seligens; pinguissimum, stupidum, somnolentum, tempestatum praenuncium & impatiens; apricatur in sole, in coeno se volutat, immundum, grunniens, accurrit clamanti adversus hostem spumante ore dentibusque horrens, Crotalis infestum; tardum venere: pene laxo longo; mammis numerosissimis, prole innumera; laborat pediculis, scabie, scrophulis, pipere. Ganeae numerosa materies, Atletis & exercitatis salubris, non vero criticis; saccharo s. ficu inprimis altilis laudatur: inde Pernae, Sincipitia, Trunculi, Costae, Sumina, Vulvae, Isicia, Botuli, Juscula; at stercus in fluxu sanguineo valet.